कथाकथी - चिमण्या आणि डोंगर (Marathi Audio Book)

Story - Swapnali Mathkar © 
Narration - Adv. Madhavi Naik 
Background Music & Editing - Spruha Sahoo

कथा -  स्वप्नाली मठकर
कथाकथन - अ‍ॅड. माधवी नाईक
पार्श्वसंगित आणि संकलन - स्पृहा साहू  

निसर्गकथा : चिमण्या आणि डोंगर 

ओसाड डोंगराची गोष्टं

हिवाळा सरत आला तसं चिमण्यांची दाणे शोधायची ठिकाणं दूरदूर व्हायला लागली. आसपासची सगळ्या शेतांची कापणी झाली. कुरणातले दाणेही संपत आले. म्हणजे अगदीच काही संपले नाहीत पण जास्त चिमण्या आल्या तर मात्र पावसाळा सुरु होई पर्यंत पुरले नसते. दूर दूर जाऊन खरंतर छोट्या चिमण्या दमून जायच्या.  आता जवळच्या जवळ एखादी खाण्याची सोय करायला हवी हे सगळ्यांनाच वाटत  होतं.    

खरंतर जवळच एक छान डोंगर होता, सदा सर्वदा हिरवागार. अमाप फळफुलं असलेला.  पण केव्हातरी माणसांना आपली घरं बांधण्यासाठी तिथले दगड हवे झाले. त्यांनी तिथे दगड माती काढण्यासाठी खणायला सुरुवात केली आणि म्हणता म्हणता डोंगर पार ओसाड झाला.  त्या भागातली माती नेहेमी काढल्याने तिथे आता साधे गवतही उगवत नव्हते. आता काढता येण्यासारखी माती संपली आणि माणसांनी ही खाण वापरायचीही बंद केली. त्यांना काय , दुसरीकडचे डोंगर होतेच पोखरायला!! 

आपल्या प्रश्नावर उपाय शोधण्यासाठी मग मोठ्या शहाण्या चिमण्यांनी एक सभा घेतली. काही चिडक्या चिमण्या माणसांवर खूप चिडल्या. अगदी कलकल करून त्यांनी सभाच डोक्यावर घेतली. पण मोठ्या शहाण्या चिमण्यांनी त्यांना शांत केलं, समजावलं की आता नुसता दोष देऊन काय उपयोग? त्यापेक्षा काहितरी उपाय केला पाहिजे.  मग या सभेत चिमण्यांनी ठरवलं की त्या ओसाड जागी  रोज थोडे दाणे , आणि जमतील त्या बिया नेऊन पेरायच्या.   झालं! आता रोज चिमण्या स्वत:साठी आणि  पिलांसाठी दाणे टिपायच्याच पण काही दाणे ओसाड डोंगरावर टाकण्यासाठीही आणायच्या.  आणलेल्या दाण्यातल्या रुजतील अशा बिया त्या आठवणीने जाऊन डोंगरावर टाकायच्या. त्यावर चोचीने थोडीशी मातीही उकरून घालायच्या. कधी कधी मुद्दामहून फळांच्या बिया शोधूनही त्या डोंगरावर पेरायच्या.  इतकं जास्तीचं काम करायचा छोट्या चिमण्यांना कंटाळाच यायचा कधी कधी. पण मोठ्या चिमण्या मात्र त्यांना समजावून तर कधी थोडेसे दरडावून या कामाला लावायच्याच. पूर्ण उन्हाळाभर चिमण्या आपले ठरलेले काम इमानेइतबारे करत राहिल्या.   

होता होता पावसाळा आला. पहिल्या पावसाचे टप्पोरे थेंब सुकलेल्या जमिनीवर पडले आणि मातीचा घमघमाट सुटला.  चिमण्याही खूप आनंदल्या. आपले पंख पसरून पहिल्या पावसात भिजल्या. चोचीत ताजे पाणी भरून प्यायल्या.  हळुहळू काही दिवसात जोरदार पाऊस सुरु झाला.   आता चिमण्यांना ओसाड डोंगराकडे  रोज जाता येत नव्हते. मात्र क्वचित केव्हातरी जाऊन त्या पहाणी करून येत.   ओसाड डोंगरावरही पाऊस धबाधबा कोसळत होता. पण चिमण्यांची मेहेनतही कारणी लागल्याचे दिसत होते. कुठे कुठे इवलाली रोपं डुलायला लागली होती. गवततर चांगलंच वाढायला लागलं होतं.  ही हिरवाई बघून चिमण्या खुश व्हायच्या. 

पण चिमण्या हुशार होत्या. इतकेच काम या डोंगरासाठी पुरेसे नाही हे त्यांना पक्के माहित होते.  पावसाळा संपला तेव्हा आपले दाणे आणि बिया पेरायचे काम चिमण्यांनी पुन्हा चालू केले. असं होता होता अनेक वर्षं गेली. चिमण्यांच्याही अनेक पिढ्या निघून गेल्या होत्या. त्या ओसाड डोंगराचा तर नामोनिशाण शिल्लक नव्हता. त्याजागी एक हिरवागार गवताने आणि जंगलाने वेढलेला सुंदर डोंगर दिसायला लागला होता. अनेक वर्षापूर्वी चिमण्यांनी पेरलेल्या फळांच्या बियांचे आता मोठे वृक्ष झाले होते.  दगड काढून झालेल्या खड्ड्यात पावसाचे पाणी साठून छान तळेहि झाले होते.   चिमण्यांना आसरा आणि दाणे, पाणी सगळेच जवळपास मिळत होते.  घरटी बांधायला नवनव्या जागा मिळाल्या होत्या.  चिमण्या आनंदी होत्या. पण त्या ओसाड डोंगराची गोष्टं मात्र विसरल्या नव्हत्या.  मोठ्या चिमण्या आपल्या पिल्लांना झोपताना माणसांची आणि त्यांच्या घरापायी ओसाड झालेल्या डोंगराची गोष्टं आठवणीने सांगायाच्या. आपल्या पूर्वजांनी कशा बिया पेरल्या त्याची वर्णनं ऐकवायच्या. मग  पंख फुटलेली पिल्लं घेऊन पुन्हा एखाद्या माणसाने ओसाड केलेल्या जागी नव्याने जंगल वसवायचं काम इमाने इतबारे सुरु करायच्या.  

#बालकथा 
#गंमतगोष्टी 
#कथाकथन 
#कथाकथी 
#ऐका 
#कथाऐका 
#ऑडियोकथा
#ऑडियोबुक
#ऑडियोब्लॉग 

#marathiaudiobook
#marathikadha
#marathichildrenbook
#audioblog
#audiobook
#listenstories
#kathaaAika

कथाकथी - स्पृहतारका (Marathi Audio Book)

Story - Swapnali Mathkar © 
Narration - Adv. Madhavi Naik 
Background Music & Editing - Spruha Sahoo

कथा -  स्वप्नाली मठकर
कथाकथन - अ‍ॅड. माधवी नाईक
पार्श्वसंगित आणि संकलन - स्पृहा साहू  

निसर्गकथा : स्पृहतारका

एक होतं घनदाट जंगल. गर्द हिरव्या दाट झाडांचं. जंगलातून जायला रस्ते सुद्धा नव्हते. सगळीकडे खूप झाडं, झुडपं आणि दाट गवत होतं.

अशा जंगलात एक छोटुकलं घर होतं. या घरात राहायची एक छोटी मुलगी 'किन्ना' आणि तिचे आईबाबा.  बाबा जंगलातल्या एका छोट्या माळावर शेती करत. बाबा शेतीवर गेले आणि आई घरकामात असली की ही छोटी किन्ना आसपास हुंदडत राही. तिला मित्रमैत्रिणी नव्हतेच. मग ती आपली जंगलातले असे हरीण, पक्षी यांच्याशी गप्पा मारी. त्यांच्या बरोबरीने धावाधाव करी. 

एकदा किन्नाच्या आईने किन्नाला सांगितलं "किन्ना, जंगलात जाऊन करवंद आणि बोरं मिळतात का बघून ये बरं जरा. "

जंगलात फिरायचं म्हणजे किन्नाचं आवडीचे काम. आई पुढे म्हणाली सुद्धा की "अगं नीट बघून जा. आणि उशीर करू नकोस बरं का."

पण हे ऐकायला किन्ना जाग्यावर असली तर ना! ती केव्हाच परडी घेऊन धावत निघाली होती. 

पुढे जाताजाता किन्नाला करवंदाच्या जाळया दिसल्या. पण तिथली करवंद आधीच संपली होती. म्हणून मग करवंदाच्या शोधात किन्ना पुढे पुढे चालत राहिली.  

असे चालता चालता संध्याकाळ झाली पण ते किन्नाच्या लक्षातच आले नाही.   अगदी अंधार पडून दिसेनासे व्हायला लागले तेव्हा मात्र ती भानावर आली. पण आता पहावे तिथे मिट्ट अंधार. काही म्हणता काही दिसेना. किन्ना खरतर थोडी  घाबरलीच. आता घरी कसं जाणार, आई किती वाट बघेल याची काळजी वाटायला लागली. 

तेवढ्यात कुणाच्या तरी पावलांचा आवाज ऐकायला येऊ लागला. किन्ना घाबरून झाडामागे दडून पहायला लागली. हळूहळू पावलांचा आवाज किन्नाच्या अगदी जवळ यायला लागला. बघते तर काय! एक काळा चांदण्याच्या टिकल्या टिकल्यांचा फ्रॉक  घातलेली मुलगी झपाझप चालत येत होती. तिच्या खांद्यावर एक छोटे, फुलपाखरे पकडण्याचे जाळे  होते. 

मुलीला पाहून किन्नाला धीर आला आणि तिने धावत जाऊन मुलीला गाठलं. असं अचानक कुणीतरी समोर आलेलं पाहून ती काळा फ्रॉकवाली खूपच दचकली. 

"कोण गं तू?, आणि इतक्या रात्री काय करतेयस इथे?" दचकून काळा फ्रॉकवालीने विचारलं. 

तसे किन्नाने लगेच आपण कसे चुकून जंगलात राहिलो ते सांगितलं.  आणि काळा फ्रॉकवालीला उलट प्रश्न केला "पण तू कोण आहेस? आणि इतक्या रात्री जाळं घेऊन कुठे जातेयस?"

तशी काळा फ्रॉकवाली गोड हसली "मी एक परी. तिथे पुढे डोंगराजवळ एक मोठ्ठा तलाव आहे ना, तिथे जातेय. "

किन्नाला गंमतच वाटली. 

"परी!! आणि चक्क मला भेटतेय? वा! पण तू इतक्या रात्री कशाला जातेयस त्या तलावाजवळ? मलातर आईने सांगितलंय कि तिथे अज्जिबात जायचं नाही. " 

किन्नाचा धीट पणा पाहून परी म्हणाली "चल माझ्याबरोबर. मी गम्मत दाखवते तुला. पण पटापट चल हां. आधीच तुझ्याशी बोलण्यात उशीर झालाय मला " 

तशी किन्ना परीबरोबर पटापटा चालायला लागली. होता होता त्या तळ्याजवळ पोचल्या. तिथल्या एका दगडावर परी बसली. आणि आकाशाकडे बघत राहिली. 

किन्नाला खरेतर कळेचना की परी करतेय काय! ती परीला काही विचारणार तोच आकाशातून एक चांदणी झुम्मकन आली आणि चक्क तळ्यातच पडली.  त्याबरोबर परीने घाईने आपलं जाळं टाकल आणि चांदणीला बाहेर काढलं. ती इवल्या इवल्या पंखांची भिजलेली चांदणी परीचे आभार मानत एका झाडावर जाऊन बसली. 

किन्नाला खूपच आश्चर्य वाटलं. पण पुन्हा एकदा ती काहीतरी विचारायला गेली आणि आधीसारखेच झाले. झालं! अजून एक चांदणी झाडावर बसली. थोड्याच वेळात झाडावर बऱ्याच चांदण्या गोळा झाल्या आणि झाड प्रकाशाने चमचमायला लागलं.

मध्ये थोडासा वेळ मिळाल्यावर परी म्हणाली 'अगं, या स्पृहतारका म्हणजे इच्छा चांदण्या!  या  इच्छा चांदण्या आकाशातून पडतात ना तेव्हा मागितलेल्या इच्छा नक्की पूर्ण होतात.  म्हणुन या चांदण्या पडताना दिसल्या की जगातली मुलं मनातल्या मनात आपली इच्छा मागतात.  या चांदण्या विझण्याआधी  मुलांची इच्छा पूर्ण करतात.  पण कधी कधी मात्र या स्पृहतारका  अशा चुकून पाण्यात पडतात.  त्यांना लगेच बाहेर काढावे लागते.  म्हणुन  माझ्या सारख्या पऱ्या  रोज रात्री इथे बसून पडणाऱ्या स्पृहतारकांना बाहेर काढतात.  आता त्या थोड्यावेळ स्पृहतारका वृक्षावर आराम करतील आणि त्यांच्याकडे मागितलेल्या इच्छा पूर्ण करून मग विझून जातील.  आता पुढच्या वेळी स्पृहतारका पडली ना, की तू तुला काय हवं ते माग बरं का! '

आपण काय बरं मागावं असा किन्ना विचार करत असतानाच आकाशातून एक स्पृहतारका खाली आली ती थेट पाण्यातच! तिच्याकडे बघता बघता किन्नाने मनोमन प्रार्थना केली की 'मला आत्ताच्या आत्ता घरी जाऊन आईच्या कुशीत झोपायचेय'. आणि दुसऱ्या दिवशी पहाटे किन्नाला जाग आली ती थेट आईच्या कुशीतच! 


#बालकथा 
#गंमतगोष्टी 
#कथाकथन 
#कथाकथी 
#ऐका 
#कथाऐका 
#ऑडियोकथा
#ऑडियोबुक
#ऑडियोब्लॉग 

#marathiaudiobook
#marathikadha
#marathichildrenbook
#audioblog
#audiobook
#listenstories
#kathaaAika

कथाकथी - एक नविन प्रयोग - Audio Marathi Stories

सध्या कोरोना विषाणुच्या साथीमुळे सगळेच घरात आहेत, किंवा घरून काम करत आहेत. घरात राहीलं की मुलांनाही काहीतरी वेगळं हवं असतं, त्यांचा वेळ जात नाही पण त्याचवेळी पालकांना सतत मुलांबरोबर खेळणंही शक्य नाही त्यामुळे हा एक नविन प्रयोग !

काही बालकथा रेकॉर्ड करून पाहू असा विचार माझ्या डोक्यात आला आणि लगोलग ही कल्पना संजय नाईक यांच्या कानावर घातली, कारण ऑडियो रेकॉर्डिंगची माहिती तेच देऊ शकले असते. रेकॉर्डींग कोणी करायचं हाही प्रश्नच होता कारण सुस्पष्ट, सुरेख आवाज हवा, आणि अर्थात छान चढउतार , भावना आवाजातून पोचायला हव्यात! पण चक्क अ‍ॅड. माधवी नाईक स्वत:च या नव्या प्रयोगात सहभागी व्हायला तयार झाल्या, आणि ही कल्पना वर्कआऊट होणार असं मला वाटायला लागलं. सगळे बंद असल्याने आपापल्या घरीच काम करायचं होतं. संजय आणि माधवीताई यांनी लगेच मोबाईलवर दोन कथा रेकॉर्ड करुन पाठवल्यादेखील. स्टूडियो नसल्याने बारीकसरिक काही एडिटिंग लागलं तर घरी स्पृहा करू शकणार होती , ते तिने केलं देखील. पण तिला वाटलं की याला पार्श्वसंगीत आणि ऑडियो इफेक्टही द्यायला हवेत!! त्यामुळे तिने त्यावर अजुन काम केलं आणि पहिली ऑडियो फाइल तयार झाली. ती ब्लॉगवर शेअर करत आहे.
पहिलाच प्रयोग असल्याने चुका असतील, काही कमतरताही असतील तर त्या नक्की आमच्यापर्यंत पोचवा. म्हणजे पुढच्या वेळेस दुरुस्त करता येतील.
विशेष आभार - अ‍ॅड. माधवी नाईक आणि संजय नाईक

#बालकथा 

#गंमतगोष्टी 
#कथाकथन 
#कथाकथी 
#ऐका 
#कथाऐका 
#ऑडियोकथा
#ऑडियोबुक
#ऑडियोब्लॉग 

#marathiaudiobook
#marathikadha
#marathichildrenbook
#audioblog
#audiobook
#listenstories
#kathaaAika

बालकथांची चित्रमय पुस्तके

मनोविकास प्रकाशन तर्फे माझी तीन बालकथांची चित्रमय पुस्तके प्रकाशित झाली अाहेत. आजच्या महाराष्ट्र टाईम्स , संवाद पुरवणीमध्ये या पुस्तकांबद्दल वाचता येईल. या तिन्ही पुस्तकासाठी Rijuta Ghate (ऋजूता घाटे) यांनी अतिशय सुंदर आणि गोंडस चित्रे काढलेली अाहेत. या पुस्तकांबरोबर पुस्तकातल्या कथांवर आधारित चित्रांचे रंगीत स्टीकर देण्याचा एक नवा प्रयोग प्रकाशकांनी केला आहे .
पुस्तकांची नावे कापसाची म्हातारी, शिंगवाला उंदीर आणि कुनीदेशातल्या कथा अशी असुन ही पुस्तके पुस्तकांच्या दुकानात उपलब्ध आहेत तसेच मायबोली सारख्या वेब्साईट्स वरूनही उपलब्ध होत आहेत.

ही तीनही मायबोलीच्या खरेदीविभागातून विकत घेता येतील.
https://kharedi.maayboli.com/shop/kapasachi-mhatari.html
https://kharedi.maayboli.com/shop/kunideshataly-katha.html
https://kharedi.maayboli.com/shop/shingawala-undir.html

कथाकथी - हातमोजे (अनुवाद) - (Marathi Audio Book)

Story - Niimi Nankichi
Translation - Swapnali Mathkar 
Narration - Adv. Madhavi Naik 
Background Music & Editing - Spruha Sahoo

कथा -  नीइमी नानकीची
अनुवाद - स्वप्नाली मठकर
कथाकथन - अ‍ॅड. माधवी नाईक
पार्श्वसंगित आणि संकलन - स्पृहा साहू  


मराठी भाषा दिवस २०१४ च्या निमित्ताने जपानी बालसाहित्यातील एका गोड कथेचा मराठी अनुवाद सादर करीत आहे  

手袋を買いに

新美南吉

(published in 09/ 1943 )

हातमोजे

एका जंगलातल्या बिळात एक कोल्हीण आणि तिचं लहानसं पिल्लू रहात होतं. उत्तरेकडून येणारे बोचरे वारे या जंगलात देखील येऊन पोचले होते.  अशा कडक हिवाळ्यात एके दिवशी सकाळी पहिल्यांदाच कोल्ह्याच पिल्लू बिळातून हळुचकन बाहेर पडलं.     

"आई ग्गऽ " बाहेर आल्या आल्या डोळे गच्च बंद करत पिल्लाने तक्रार केली तशी कोल्हीण धावत पिल्लाजवळ गेली आणि पहायला लागली.  

"माझ्या डोळ्यात काहीतरी गेलंऽ उं उंऽ. लवकर काढ ना." पिल्लू रडत रडत सांगायला लागले.   

कोल्हीणीने पिल्लाचे डोळे नीट पाहीले पण तीला काही दिसेना.  तितक्यात तिला लक्षात आले की हे पिल्लू पहिल्यांदाच बिळातून बाहेर पडलेय. तशी ती हसत हसत त्याला म्हणाली "अरे, हा तर बर्फावरून परावर्तित होणार प्रकाश आहे ! तू कधीच इतका प्रकाश पाहीला नसल्याने तुला डोळ्यात काहितरी गेलं असं वाटतंय"  

आईने समजूत घातल्यावर मात्र पिल्लू बाहेर खेळायला लागले.  बाहेर जिकडे पहावे तिकडे नुकताच पडुन गेलेला बर्फ होता. त्या बर्फाच्या कणांवरून चमकणारा प्रकाश पाहून पिल्लाला गंमत वाटत होती.  त्या पावडर सारख्या बर्फातून पिल्लू धपाधप उड्या मारत खेळायला लागले.  तितक्यात वरून काहितरी बर्फात पडल्याचा आवाज झाला.  थोडेसे घाबरून आणि थोडे उत्सुकतेने पिल्लाने पुढे जाऊन पाहीले तर बर्फाशिवाय काहीच दिसेना. मग त्याच्या लक्षात आले की झाडाच्या फांदीवरचा बर्फ उन्हाने खाली पडत होता. पुन्हा एकदा पिल्लू मजेत खेळायला लागले.  

बराच वेळ मनसोक्त खेळून झाल्यावर पिल्लू बिळात परतले तशी त्याच्या लक्षात आले की त्याचे हात खूपच गार पडले आहेत. 

"आईऽ,  बघ ना माझे हात कसे झालेत ते, आणि खूप दुखताहेत सुद्धा" कोल्हीणीला आपले थंडीने लाल झालेले आणि गार पडलेले दोन्ही हात  दाखवत पिल्लू म्हणाले. 

आईने पिल्लाच्या हातावर उबदार फुंकर मारली आणि आपल्या हातांनी त्याचे हात गरम करायला लागली. 

"आता थोडे दिवसात थंडी जाईल आणि बर्फही जाईल. मग छान उबदार वाटेल हं.  " असं आई म्हणाली खरं पण पिल्लाच्या नाजूक हातांना बर्फाने त्रास होईल अशी काळजी तिला भेडसवायला लागली. पिल्लाच्या चिमुकल्या हाताच्या मापाचे छोटेसे हातमोजे मिळाले तर किती बरं होईल असंही तीला वाटुन गेलं. 

खूप रात्र झाली तरी सगळीकडे बर्फच बर्फ असल्याने काळामिट्ट अंधार मात्र पडलाच नव्हता.  मग तशाच रात्री कोल्हीण बिळातून बाहेर पडली. तिच्या पाठून पिल्लूही बाहेर पडले आणि ते दोघे चालायला लागले.  पिल्लू  कोल्हीच्या पोटाखालून इकडेतिकडे बघत चालत होते. तितक्यात दूर कुठेतरी प्रकाश लुकलुकताना पिल्लाला दिसला. 

"आई, ती बघ चांदणी!"

"ती चांदणी नाहीये बाळा. ते जंगलाजवळच्या गावातले दिवे आहेत" कोल्हीणीने पिल्लाला सांगितलं.  ते दिवे बघताना कोल्हीणीला पूर्वी एका मित्राबरोबर घडलेला प्रसंग आठवला. तेव्हा तो कोल्हा त्या गावात शिरून त्याने एक पाळलेले बदक पळवायचा प्रयत्न केला होता. पण त्याच वेळी तिथल्या शेतकऱ्याच्या ते लक्षात आलं आणि त्याने कोल्ह्याला पळवून लावलं होतं. 

"आई, काय करतेयस? चल ना जाऊया आपण" पिल्लाने तिची तंद्री मोडली.  

तो प्रसंग आठवल्यानंतर पुन्हा त्या गावाकडे जायचा कोल्हीणीचा धीरच होत नव्हता. पण पिल्लासाठी मोजेतर हवे होते. दुसरा काही उपायही सुचत नव्हता. शेवटी हो ना करत तिने पिल्लाला एकट्यालाच गावात पाठवयाचे ठरवले. 

"तुझा हात पुढे कर बघू" असे म्हणत कोल्हीणीने पिल्लाचा हात हातात घेतला आणि हलकेच दाबला, तसे तो हात हुबेहूब एका छोट्या मुलाच्या हातासारखा दिसायला लागला !

पिल्लू आपल्या नवीन वेगळ्याच हाताकडे पहातच राहीलं.      

"हे काय आई?"

"तुझा हा हात आता एखाद्या लहान मुलाच्या हातासारखाच आहे. तिथे गावात जाशील तिथे खूप घरं दिसतील बरं का. त्यातलं दारावर गोल टोपी लावलेलं टोपीविक्याच घर शोध आणि त्याचा दरवाजा ठोठाव. एखादा माणुस दार हळुच किलकिलं करेल. त्या छोट्याश्या जागेतुनच हा तुझा माणसासारखा हात तू आत घाल आणि या मापाचे हातमोजे द्या अशी मागणी कर.  चुकूनही दुसरा हात बाहेर काढू नकोस हं का. " कोल्ही पिल्लाला गावात जाऊन काय करायचे ते सांगत होती 

"का?  " तितक्यात पिल्लाने विचारलेच. 

"माणसं ना, आपल्यासारख्या प्राण्यांना हातमोजे देणार नाहीत. उलट आपल्याला बघितलं तर पकडतील आणि पिंजऱ्यात ठेवतील.  माणसं अजिबात चांगली नसतात म्हणुन. कळलं? दुसरा हात अजिबात बाहेर काढायचा नाही. " कोल्हीने पिल्लाला समजावलं. 

हुं म्हणुन पिल्लू त्या अंधारात लुकलुकणाऱ्या प्रकाशाच्या दिशेने जायला लागलं.  गावात पोचल्यावर पिल्लाला काचेची तावदानं असलेली घरं दिसली.  लाईटचे खांब दिसले, सायकलचे दुकान दिसले.हे सगळे बघत बघत टोपीविक्याचं घर तो शोधायला लागला. खरंतर पहिल्यांदाच गावात आलेल्या त्या पिल्लाला हे सगळं काय आहे तेच कळत नव्हतं. तितक्यात त्याला ते  टोपीविक्याच घर दिसलं, त्याच्या दारावरच एक मोठ्ठी काळी टोपी लावली होती. 

पिल्लाने हळुच दरवाजा वाजवला.  तसा एका माणसाने दरवाजा उघडला . 

"या हाताच्या मापाचे हातमोजे द्याल का?" अशी विचारणा करत पिल्लाने नेमका चुकीचा हातच पुढे केला. 

तसा दुकानदार थोडा दचकला  'अरेच्च्या हा तर कोल्ह्याच्या पिल्लाचा हात दिसतोय. आणि हा हातमोजे कसे विकत घेणार, झाडाची पान देऊन की काय?'

"आधी मला पैसे दे मग हातमोजे देतो" दुकानदार पिल्लाला म्हणाला. 

पिल्लाने आईने देऊन ठेवलेली नाणी दुकानदाराला दिली.  खणखण अशी नाणी वाजवून पाहिल्यावर ही नक्कीच नाणी आहेत याची दुकानदाराला खात्री झाली.  आणि त्याने लहान  मुलाच्या मापाचे हातमोजे पिल्लाला दिले. 

'आई आपल्याला उगीच घाबरवत होती. आतातर त्या माणसाने माझे हात बघूनही काही केले नाही'  असे म्हणत पिल्लू जंगलाकडे परत निघाले. तितक्यात त्याला कसलासा नाजूक आवाज आला म्हणुन त्याने काचेच्या खिडकीतून वाकून पाहिले.  

"गाई गाई आईच्या मांडीवर 

गाई गाई आईच्या कुशीत..."

एक आई आपल्या बाळाला अंगाई म्हणत झोपवत असताना दिसली. 

आपली आईसुद्धा आपल्याला झोपवताना असंच हळुवार गाणं म्हणते ते पिल्लाला आठवलं.  

"माणसाच्या आईचा आवाजसुद्धा माझ्या आईपेक्षा काही वेगळा नाहीये.  "   पिल्लू विचार करायला लागलं.  तितक्यात त्याला लहान मुलीचा आवाज ऐकू आला.  

"आई, अशा बर्फाच्या रात्री जंगलात रहाणारी कोल्ह्याची पिल्लं थंडी वाजते म्हणुन रडत असतील का गं ?"

"नाही गं.  छोटी छोटी कोल्हयाची पिल्लं सुद्धा त्यांच्या आईची अंगाई ऐकत बिळात गुडूप्प झोपली असतील आता.  ती शहाण्या बाळासारखी लवकर गाई गाई करतात माहितेय?  "

हे ऐकल्यावर पिल्लाला आईची आठवण आली आणि ते उड्या मारत, धावतच आईकडे पोचलं. कोल्ही पिल्लाची काळजी करत आता येईल , मग येईल म्हणत त्याचीच वाट बघत होती.  पिल्लू परत आल्यावर त्याला प्रेमाने जवळ घेत ती जंगलाकडे चालायला लागली. 

आता चंद्र उगवला होता. त्या प्रकाशात कोल्हीचे केस चंदेरी दिसत होते.  त्यांचे पावलाचे ठसे निळ्याकाळ्या सावलीत बुडून जात होते. चालता चालता पिल्लू म्हणाले 

"आई, माणसं काही तितकी वाईट नाहीत गं ". 

"ते कसं काय?"

"अगं मी चुकून दुसराच हात पुढे केला होता. पण त्या दुकानदाराने मला न पकडता इतके छान मापाचे हातमोजे दिले" आपल्या हातमोजे हातलेल्या हातांनी टाळी वाजवत पिल्लू म्हणाले. 

"ओह.." असं म्हणत खरंच माणसं चांगली आहेत की काय असा विचार कोल्हीण पुन्हा चालायला लागली. 

फुलपाखरी आकाशकंदील

फुलपाखरी आकाशकंदील  - हितगुज दिवाळी अंक २०१३

http://vishesh.maayboli.com/diwali-2013/1432

टेम्प्लेट

आमची जंगलरूम.

आमची  जंगलरूम.
आमच्या घरात आम्ही खोल्यांना नावे दिली आहेत. ओशन रूम, जंगलरूम, स्काय रूम इत्यादी. बाकीच्या खोल्यांमध्ये नावाप्रमाणे काही सजावट नाही मात्र जंगलरूममध्ये जंगलाचे चित्र काढायचे असे बरेच आधी ठरवून ठेवले होते. या चित्रातल्या प्रत्येक प्राण्याला काहीतरी नाव आहे आणि त्या प्राण्यांच्या कथाही आहेत. कथा पुन्हा केव्हातरी इथे देईन. तोवर आमची जंगलरूम बघा.
इथे अजून टेबल, बेड इत्यादी काही केले नाही.  सध्या पसारा मांडून खेळायला जागा हवीये. जरा मोठी झाली की बाकीचे करून घेणार. ते साधेच , मोठे झाल्यावरही वापरता येईल असे असणार आहे  

१ - दरवाज्यातून आत आल्यावर उजवीकडे पियानो , पुस्तकाचे कपाट

 


२ -  पूर्ण भिंतीवरचे चित्र. या भिंतीला लागून असलेल्या भिंतीवर खिडकी आहे.

३.  खिडकीच्या बाजूला मोठे भिंतीतले कपाट.  

४. दरवाज्याच्या डावीकडे व्हाईट बोर्ड आणि त्याखालचे चित्र. व्हाईट बोर्डच्या वर सरस्वतीचे चित्र येणार आहे.